Bölüm 14-Selene

.

Şafak doğu ufkunda doğarken şehirde tedirgin bir hava hakimdi. İnsanlar yakında gerçekleşecek savaş yüzünden sıkkındı. Pollux önlemler alıyordu ve içlerine sıkıntı düşüyordu; kuzeyden gelen dedikodular onun da kulağına gitmişti ve çarpışmanın şiddetinin farkına varıp önlemler almıştı. Belki de huzurun kaçabileceği ihtimali sadece fısıltıyken kralın bunu açıklamış olmasıydı bu tedirginliği yaratan.

"Peki ya Lord Patroklos'a ne demeli?" dedi handaki adam. Karşısında oturan Artemnoslu şüpheyeyle ona baktı. "Bence İskeletlerin gönlünü almayı başaran ve onları kendi kuvvetine dahil etmekten vazgeçip Zethos'a yardıme gönderdikten sonra alçakgönüllüğü ve askeri zekasını kanıtladı. Fikri belli değil ama bir planı olduğu kesin." Uzun burunlu bir diğer adam içkisini bırakıp söze karıştı: "Bence bir ordu hiç savaş görmemiş bir komutana verirmemeli. Babası güçlü biriydi ama o henüz kendini kanıtlamadı. Pollux bu topraklara gelirken birçok mücadele vermişti, orduyu idare etmesi gerekirdi. Hem Tydeus Zethos'tan çok daha güçlü ve deneyimli, o neden evinde oturuyor?" sonra şarabını kafasına dikti tekrar. Polymeros adındaki muhafız biraz dinlenmek için hana yeni girmişti. "Sizi aptallar, bir şey bilmeden sallıyorsunuz. Tydeus'un hasta olduğu söyleniyor ve bu şehrin savunma planının yarısını Zethos yaptı, adam Mildor'dan haberler gönderip duruyor. Kulağına ne geldiyse; kuzeyde düşmanımızla çetin bir savaş yapılmış, ayrıntılarını bilmiyor fakat önlem alınması gerektiğini krala bildirdi. Kral siz burada sızarken ölmenizi engellemeye uğraşıyor, yeğeni ata binmeyi ilk beceren birliği yönetip kendini ispatlamaya gidiyor. Oğlun nerede Kaliphon? En son ara sokaklardan birinde büyük bir kavgaya girdiğinden dövdüklerim biri olmuştu sanırım." diye dudak büktü. Karşısındakiler cevap veremedi, hancıysa ona bir şeyler sunmak için yanına gitti.

"Bir kadeh şaraba hayır demem. Birini bekliyorum ve geldiğinde beni bulmasını sağla, burası kalabalık. Büyük ihtimalle onu fark edersin, yapılı bir komutan. Zırhında devletin arması var." Hancı başını sallayıp aceleyle gitti. Polymeros oturduğu boş masada beklemeye başladı. Beklediği adam Lord Pollux'un bir büyücüsüydü. Onu özel bir göreve göndermişti, son zamanlarda her türlü desteğe ihtiyaçları olduğunu söylüyordu. Yakın zamanda pirinç pusulanın gösterdiği yer tespit edilmişti ve oraya gitme görevi kendisine verilmişti. Ancak Ilyth ülkesinin yeni şehrini gösterdiğinden öncelikle Alward'a uzun bir yolculuk yapıp orada araştırma yapma izni isteyecekti. Büyücüyse bambaşka bir yere gidiyordu: yine yanlarında bulunmayan İskeletlerin sözünü dinleyeceğini söylemişti, "Her zaman bir bilmece bırakıyorlar bize, ve nasıl oluyorsa bu bilmece çözülürken haklı oldukları ortaya çıkıyor; Kraken'in kaderi ne bizim ne sizin elinizdedir demişlerdi, aslında haklılar. Şu an Tatarlar'a dayandı ve bize hiçbir zararı yok. Gerçi onlar müttefikimiz ama Hades yardım etmemizi istemediyse ve iç sorunlarını çözdülerse, gelecekte daha önemli olaylara vesile olabilir. Güneye bakın dediler, baktık ve bir canavar kafası gördük, ya da 500.

" Eh, şu an uzaktalar ve bulup gelecekte önemli olabileceğini düşündükleri mağara var, bakmanın faydası olabilir." Büyüzülerin suyu kontrol etme özelliği vardı, artık halk onlara Thetis'in Rahipleri diyordu. Kimileyise, Poseidon'un Çırakları. Polymeros aslında artık insanların onlara saygı duyup bağnaz düşüncelerini git gide daha fazla geride bırakmalarına seviniyordu. Akha adını alan bu ırka mensup olanlar büyüden korkardı. Ve beklediği hafif zırhlara bürünmüş büyücü Alkinoos geldi. Orta boyluydu, kara kaşlarının ardındaki ela gözleriyle ona bakıp selamladı. Mavi pelerinini omzundan sıyırmakta olan komutan da başıyla karşılık verdi. Birlikte masaya oturdular ve hancı servis yaptı. "Seni görmek güzel." dedi. Alkinoos, "Seni de öyle dostum." dedi. "Yolculuğa sanırım birlikte başlayacağız, Pollux Elysium'da bizi bekleyecekmiş. O mağarayı gören Patroklos gitmeden önce ona yerini söylemiş. Korsanlar ya da Poseidon'un gazabı engel olmazsa iyi bir yolculuk olacak." Gülümsedi. "Poseidon demişken, bu şarabı ona adamayı unutmamalıyım."

Buluştukları handan ayrıldıktan sonra yola koyulup dağların güneyi üzerinden Akhilleupolis'e, oradan da Elysium'a doğru yola çıktılar. Yolda güney sınırları kontrol etmek iyi olabilirdi, gerçi yol sonunda pek bir önemli şey göremediler ama o kesimlerin değerlendirilmesi iyi olabilirdi, taşlık vadiler bomboştu.

Vardıklarında gidip dinlendiler. Kral daha orada olduklarını haber almamış olmalıydı. Askerler için yapılmış yeni iksirlerden yaklaşık 750 adet vardı. Pollux çoğunluğunu savaşa gidenlere verip kalanları geliştirmeyi düşünüyordu. Bilimsel metodlara önem veriyordu, ayrıca başka emelleri de vardı ama herkese söylemiyordu.

Geldikleri günün akşamında kral onları konağına çağırdı. Lord kapıda onları selamladı. Biraz sohbet ettikten sonra çalışma odasına geçtiler. İçerisi biraz dağınıktı, parşömenler her yere yayılmıştı, eskiden kullandıkları taş tabletler bile vardı. Bir harita açıp masanın üstüne koydu. "Sonunda görüşebildik. Sanmayın ki siz ülkede gezip şehirlerle ilgilenirken ben bu odada oturup parşömenlere çizgiler çizdim. Büyük fikirlerim var ve burada yazıya dökülmüş şekillleri bulunuyor. Öncelikle şuraya bakın-parmağıyla haritada Elysium'un biraz yukarısını gösterdi-, şu yolu izleyerek söz konusu mağaraya varabilirsin. Detayları anlatacağım ama çizimleri hemen vermek istedim. Sana gelince Polymeros, Ilyth'in şehrine gideceksin.."

Polymeros kafasını salladı. "Tamam, dediğini yapacağım. Peki çok da gizli değilse, sen ne planlıyorsun?" Pollux cevap verdi: "Öncelikle şimdilik planlamaya devam ediyorum ama size biraz icap edeyim: Hephaistos'un verdiği ateşin kullanılması gerektiğini düşünüyorum, sunakta öylece durması bir şey sağlamaz. Kuzeyde 'tank' denen, ateş püskürtebilen makinalar olduğu söyleniyor ve bizim de gözümüzün önündeymiş dostlarım. Tükenmeyen bir ateş simya yoluyla demir gibi maddelerin içine hapsedilip püskürtülemez mi? Aslında o mağarayı da bu yüzden keşfetmek istemiyor değilim, sonuçta tanrısal bir yer olduğu kesin ve içindeki bizim açımızdan iyi bir şeyse gerçekten, şu zor dönemi atlatmaya ve bu gelişmeleri sağlamamıza yardımı olabilir." Polymeros,"Ayrıca pusulanın gösterdiği yeri arama sebebin de bu sanırım." dedi. Pollux'un başka sebepleri de olduğu belliydi ama evet anlamında başını sallamakla yetindi. "Son olarak, askerlere faydası olacak bu iksirleri geliştirmeyi düşündüğüm zaten biliniyor, bu dedikoduyı yaydım çünkü yardımı dokunabilecek herkesin desteği gerek." Bunları söyledikten sonra bir şeyler ikram etmek için konukları dışarı çıkardı, o sırada Polymeros kağıtlardan birinde "Athena Bi-" yazısını okuyabildi.

Sabah gitme vakti geldiğinde Pollux gemileri limana çoktan indirtmişti. "Sakin bir yolculuk olsun." dedi. Mürettebat onayladı. Triemede yerlerini aldıklarında diğer gemi de yola çıkmak üzereydi. Pollux Polymeros'a bir mektup verdi, "Bunu oraya vardığında Alward kralına götürmelerini istediğimi söyle. Ülkede dolaştırsınlar, bu onları bir birliğe davet etmemin resmidir. Beş gün önce bir rüya gördüm ve bu kararı aldım, dünyada bir zincir oluşturmak istiyorum. İnsan haklarıyla ilgili. Bunu imzalayan milletler üç ana madde ve kendi belirleyecekleri maddelerle halklarına bir takım haklar verecek. Amacım dünyada insanları yüceltmek, yurduna hiçbir faydası olmayan bir ayyaş bile insandır ve eşitlikte payı vardır. Adıysa Adalet Tanrıçası Athena'dan geliyor." Polymeros, "Harika bir lidersiniz lordum." dedi. Reverans yaptı ve geminin yönetimini eline aldı, Pollux da karaya indi.

Aslında bu kararı almasının kendince çok sebebi vardı, elbet insanlara önem veriyordu ama savaş arifesi bunun için uğraşmak faydalı olup milletini evrenselliştirse de vakit kaybı sayılırdı. Beş gece önce, Lord Pollux Vicdan tarafından tekrar rahatsız edilmişti. Ama bu çok farklıydı; rüyasında Poseidon felaketinden önce, daha Selene Medeniyeti kurulmadan, Daidalos devletinin başkentindeydi. Çeşmenin yanında Patroklos'un babası ve arkadaşlarıyla oturup şakalaşıyorlardı, önlerinden bir köle taciri geçti. Elindeki adamları kırbaçlıyordu. Onları fark edince, "Genç lordlar, önünüzde bu sefillere eziyet ettiğim için bağışlayın beni." demişti. Pollux da gençliğinin bilgisizliğinden ve arkadaşlarının önünde acımasız, tam bir erkek gibi görünmek için, "Sorun değil. Devam edin. Köleler sizin sonuçta." demişti. Vicdan birçok anısı içerisinde bunu seçmiş, sonra bu noktadan sonra anıyı farklı bir hale getirmişti.

Kendisi köleydi ve karşısında Tydeus'un değişmiş hali, Vicdan'ın yanında gördüğü ölüler ve kendi vardı. İskeletler ona bakıp gülüyordu uzaktan, bu İskeletler bile seni kurtaramaz demek sanırım diye düşünmüştü o an. Sonra ölüler onu kırbaçladı, kılıçla yaraladı ve eziyet etti. O davul seslerini gene duydu, bu sefer Tydeus'tan geliyordu. Uzun süredir böyle kabuslar görüyordu ve içini rahatlatmak için bir çözüm olarak düşünmüştü bunu. Bu anıdan sıyrılıp sessiz sahilde yürüdü, uzaklaştı. Kafasını toplamak istiyordu, zaten Ares'in Gözü'nü Vicdan'ın anlattığı şeylerden beri Tydeus yeniden uyanmasın diye yanında taşıyordu. Bu onu çok yoruyordu, sabah akşam çalışmak da cabası. "Merak etme." dedi arkasından bir ses. Birden arkasına döndü ve karşısında ay ışığı saçan beyaz elbiseli güzel bir kadın çıktı. "Geçmişinde kötülük yok, bilinçsizlik var. Gençliğinin ateşi değil, bu yaşında bilinçli bir adam cinayetler işlese bile bunu bilinçsizlik olarak yorumlarım. Hiçbir insan tanrı ilmine vakıf olamaz, olsa da insan olarak kalmaz. Kendisine acınmasını hak ettirsin, aklını kullanabilsin yeter ki. En iğrenç kral bile bu yüzden hatalar yapar. Sadece kader tanrıçaları bunları sana fazla görüyor, tanrılar seni çoğu zaman cezalandırmak için değil güçlendirmek için sınadı. Ben sınamadım, zaten yeterince derdin vardı ve yardım ettim.

"Ama sana fazla görülen ve kötülük olarak anılan davranışlarının yanında iyilik de var. Onları unutabilmeni beynini buna zorlamak değil yaptığın iyilikler sağlar. Seni şimdi, tanrı ilmimle üzerindeki tüm sıkıntılardan esirgiyorum, madem tanrılar seni sınadı, şimdi bu dönemde ne öğrendiğini göster. O zamana kadar, kristalinin ağırlığı da Vicdan'ın baskısı da yok." ve kayboldu.

Argo'ya döndüğünde amaçladığı işlere girişti ve bunların hesaplamalarının ardından gelir-giderlerin bilançosunu istedi. Altından kalkabileceklerdi. Agenor'un acemilere yaptırdığı talimi izledi. Sonra karısının yanına gitti, eve dönmek güzeldi. İolkaste'yi sık sık görmek için elinden geleni yapıyordu. Yanına gittiğinde İolkaste hemen koşup boynuna salırdı. "Nedir seni bu kadar sevindiren şey?" diye sordu. Kadın onun yanağına bir öpücük kondurdu ve, "Kendi çocuğunun olacağını ilk senin bilmen gerekir diye düşündüm. " deyip gülümsedi. O an Pollux bir şok geçirdi, içinden Hera'ya teşekkürler ederken, "Vicdan sanırım gerçekten peşimi bir süreliğine bırakıp huzura kavuşabilmeme izin verdi." dedi kendi kendine.

Araştırmalar:

Zırhlı Birlikler:7 Gelişim, 8 Üretim, 10 Askeri
Bilimsel Metod:15 Gelişim, 15 Üretim

Hamleler:

4 Kaynak Keşfi(Telegonus)
1 Populasyon artırmak(50 Erytria'ya, 300 Artemnos'a, 50 Argo'ya ve gerisi Akhilleupolis'e.

Asker Üretimi:

Tank(Artemnos):9 ap(Agenor)
Berserker(Artemnos):6 ap(Agenor)
Süvari(Artemnos):5 ap(Agenor)

(şimdiye kadar Coıh'e x1 savaşçı,x1büyücü,x1İskelet ve x1 süvari göndermiş oluyorum)

Not:Ilyth'e de mağaraya da birer Trieme gidiyor

İksirlerden savaşa giden İskeletler hariç tüm birimlere veriyorum.(325 tane vermiş oluyorum sanırım)75 tanesi Coıh'e hediye.(artanlar kalacak)Kalan iksirleri saldırı puanı yönünde geliştiriyorum Bilimsel Metod'la ve çoğaltıyorum.

Büyü:
Okyanusun Ruhu ile o mağaraya girmeyi umuyorum.

Dilek:
Bilimsel Metod Araştırmasında ucuzluk.

Bölüm 13-Kristalin Bekçisi ve Bilimsel Güç

Lord Pollux'un başı feci derecede ağrıyordu. Yürümeye devam etti ve günbegün azar azar iyileşse de neden hala kötü durumda olduğuna lanet etti. Ağaçların sık olduğu yolda vakit geçirirken daha huzurlu oluyordu ve devletle ilgilenmek için kendini daha iyi topluyordu. Kısa süre önce Herakles eli boş dönmüştü ve "Gözünün önündeki şeyi aramak için o kadar uzağa bakmana gerek yok." demişti. Keşfe kendisinin gitmek istemesinin sebebiyse meçhul değildi. Sonra yeğeni geldi yanına.

"Seni gördüğüme sevindim." dedi. Patroklos gülümsedi ve ona eşlik etmeye başladı. "Neden yanıma geldin?" diye sordu. Patroklos biraz utanıp sıkıldı ama sonra, "O taş, veyahut da Tydeus'un delirmesi, anlayamıyorum." diyebildi. Pollux, "Sen de onun gücünden zarar gördüğünden artık saklamak istemiyorum." dedi. "Taşın ne olduğunu ben de bilmiyorum ancak bazı özellikleri var. İnsanı kendisine bağlıyor, toplumdan uzaklaştırıyor, ya da güçlendiriyor. Onu ilk önce Akhilleuspolis'in kurulmadan önce oraı keşfetmek üzere gidip kaybolan Tydeus'u aramaya gittiğimizde gördüm. Elimi uzatıp aldıktan sonra Tydeus ortaya çıktı ve yine onun gözlerindeki o yeşil palırtıyı da ilk orada gördüm.

"Sonrasında bana nedeni belli olmadan kırmızı rengine bürünmüş kılıcıyla saldırdı. Ne yaptığımı bilmemem, kristali kendime siper edip saldırısını karşılamam kurtardı beni. Kendi kılıcı ile ona vurunca, kılıç Ares'in Gözü adını verdiğim eşyanın içine girdi ve Tydeus bayıldı. Sebebini bilmiyorum ama herhangi bir hançer veya kılıcı taşın içine sokamıyorum. O dostumu ele geçiren ifrit her neyse taşla bağlantılı.

"Halktan uzak kaldığımı fark ettiğim zaman onu sakladım, ardından Tydeus uyanıp onu aldı ve bana saldırdı. Bu sefer ilk saldırısından da güçlüydü. Ölü olmamamı sana borçluyum, sen yaratığın dikkatini dağıtınca elimi uzatıp sıkı sıkıya tuttuğu kırmızı kristali almaya kalktım fakat ömrümde çektiğim en büyük acıyı duydum, karşımdakinin de bu acıya maruz kaldığını hissettim nasıl olduysa." Patroklos hayret içinde dinledikten sonra, "Sizi ayırmaya alışınca benim de vücudum ıstırabdan kıvrandı." dedi. Amcası başıyla onayladı. "Peki ne yapacaksın?" diye sordu. "Bir süre yanımda taşımam gerektiğini hissediyorum, ne de olsa başı boş bırakınca cezasına katlandık."

Sonrasında kralın zayıflığı yavaş yavaş dindi. Artık insanlarıyla daha fazla ilgilenebiliyordu. Ancak bir süredir kalbinde bir kötü bir duygu vardı, sanki yapmaması gereken bir şey yapmış gibi. Bundan sıyrılınca Zethos'tan gelen haberleri dinledi. Mildor'a yola çıkmıştı ve duyduklarına öre Kara El Taron orada büyük bir güç topluyordu, savunmasını çok önemsiyordu ve haksız sayılmazdı. Kuzeyden de gelen fısıltılar bu canavarların büyük savaşlara girdiklerini söylüyordu. Zethos yaklaştıkça bu kadar şey duyunca kendisinden Artemnos'u boş bırakmamasını ve yardım göndermesini istemişti. "Doğal Kalkan tarafından korunsak da bu geçiciydi ve adamlarımı burçlara dizmeliyim." dedi Lord. "Tüm planlarım bitince ona gidecek destek kuvvet belirlenir." Fakat kendisi de bu savaşı çok önemsiyordu, bu yüzden en büyük yardımı tanrılardan almakta gördü.

Kendi elleriyle dokuz koç avlayıp sırayla en büyük ve en çok yardım edecek tanrılara sundu; Zeus, Athena, Artemis, Apollon, Thetis, Ares, Selene, Persephone ve Poseidon. Baş tanrı Zeus ve çocukları ona savaşta üstünlük sağlayabilirdi, Thetis suyu kullanmalarına yardım edebilirdi, Selene koruyucu tanrıçalarıydı ve Persephone büyüde çok yetenekliydi. Büyücülerini göndermek en iyi fikirdi, kalan güçler ülkeyi savunmalıydı. En faydalı olacak olan sihirli güçleri iyi bilen Mymirdon birliğiydi. Her tanrıya adağını sunduktan sonra Poseidon'un sunağından tam ayrılıyordu ki denize yukarıdan bakan ve aşağıda bir kumsal olan hoş binanın önünde bir şeye tanık oldu: bir şahin yerden bir yılan yakalayıp uçmaya koyuldu. Ama yılan şahini ısırdı ve yere düştüler; lakin aşağı baktığında kumların üstünde şahinin cesedi vardı sadece. Yılanı aradı ama bulamadı, kurtulmuş da olabilirdi ama ortalıkta yoktu. Zeus alamet göndermek için genelde şahini seçerdi ve bu en yüce tanrıdan gelen hayırlı bir alametti.

Gidip bunu halkına duyurdu, şahin saldırandı ve düşmanı temsil ediyordu, yılansa kendini savunmak için onu öldürmesiyle zaferi simgeliyordu, fakat zaferden sonra yılana ne olduğu belli değildi, halk için de fark etmezdi tabi, sevinçli nidalar yükseldi hep bir ağızdan çünkü onlar az da olsa kendi askerlerinin feda olmasından çok düşmanın yenilmesini umursuyordu. Mutlu olmayan tek kişi Patroklos gibi görünüyordu, Lord gidip neyi olduüunu sormak için tam boğazını temizlerken bir adam koşarak yanına gelip telaşla Yunanlıların adeti olduğu üzere başıyla onu selamladı. "Lordum, size Artemnos'tan kötü haberler getirdim. Halk bir süredir yeni gelenlerle pek samimi değildi ve geçen gün tüm büyücüleri şehirden kovdular, tüm kavga, bir adamın sebepsiz yere Mymirdonlardan birini öldürmesiyla başlamış, başka ölüm haberi gelmedi çünkü zaten tetikte olan muhafızlar kavgayı ancak büyücüler kovulduktan sonra bastırmayı başarabilmiş, ancak büyücülere ne olduğunu bilmiyoruz." dedi.

Meydandaki herkes şaşkınlıkla kendisini gözlerken Pollux bizzat kendim gitmeden bu huzursuzluğu giderebileceğimi sanmıyorum. Ben gidince civardaki her yerde kovulanları aratın." dedi. Sonra ata binebilen az sayıda biri olması halkı gördüklerinde her zaman hayrete düşürdüğünden şaşkın bakışlar içinde mahmuzladığı atı ve seçtiği yirmi savaşçıyla Artemnos'a doğru yol aldı.

Yolda mola verip bir kamp kurdular gece çökünce. Kral uyumak için çadırına girdi ve Morpheos göz kapaklarını kapatıncaya kadar gerginliği yumuşatmasının mümkün olup olmadığını düşündü. Nihayet uyuduğuna korkunç kabuslar gördü. Bir mahzende oraya buraya kaçıyor ama insanın içine korku salan o yerden bir türlü kurtulamıyordu. Terler içinde uyandığında kulağına bir davul sesi geliyordu. Geldiği yönü kestirip çadırdan çıktı. Uyuyakalmış nöbetçileri umursamadan bir süre bir ağaçlıkta yürüdü. Erytria'ya uğramak yerine ormandan giderek zaman kazanmak istemişlerdi, yolun dışına çıkıp iyice açıldığında dağların yakınına geldi ve davul gümbürtüleri orada bir geçitten geliyordu. Nihayet geçide vardığında -zamanı hesaplayamamıştı-, karanlık uzun yolda ilerledi. İçini bir korku sardı ama aldırmadan devam etti. Sonunda yuvarlak bir alana geldiğinde kendi de davula vurmalar da durdu. Çevresine karanlığa alışmış gözlerle baktı, fakat hiçbir şey yoktu ortalıkta.

Sonra beyaz bir ışıltı gördü, gözleri ışığa alışamadan beyazlık yanına kadar geldi ve durdu. Önünde bembeyaz, hayalet gibi yaşlı bir adam duruyordu. Dilini kullanıp "Kimsin sen?" diye sordu. Adam bir kahkaha atıp cevap verdi, "Ben birçok farklı şey olabilirm." Pollux cesaretini toplayıp, "Ne tür bir ifritsin ya da hangi kötü gücün takipçisisin?" diye sordu. Adam bir kahkaha daha attı ve her yer o tok sesle çınladı. "Çok eskiden, Kral Minos denen hükümdardan ya da önce onun hükmettiği yerde bulunan, Olympos'dan bile eski tanrılar vardı. Onların bir kısmı ışığın ve iyiliğin temsiliydi ve diğer kısmı kara büyücülerin dostuydu. Önce ışığın tanrıları hükmetti ama kara tanrılar bir zaman sonra onlarla çarpıştı ve bu azılı kavganın sonucunda şu an Atlas'ın omuzlandığı gök kubbe yere düştü. Bu düşüş tüm ışık tanrılarını öldürdü ve kara tanrıları bayılttı. Bir gün uyandıklarında, hiçbir şey olmamış gibi şakaklarını ovup gülecek olan olan asıl güç, Olymposluları bile dehşete düşürebilir!" Lord ona, "Peki sen de onların bir hizmetkarı mısın?" diye sordu. Adam, "Ben Vicdan'ım." dedi.

"Bana sorarsan onlar en büyük güçtür ama hayır, ben kendi başıma insanlığa hükmederim." Pollux afallasa da belli etmedi ve, "Peki bana bunları neden anlatıyorsun ya da neden buradayım? Davullar nerede?" diye sordu. Vicdan, "Burada hiçbir zaman davul falan çalmadı. O kalbinin atışıydı ve seni buraya istediğim için getirdi. Sana neden mi dünyanın kaderini anlattım? Çünkü bu kaderi çizecek olanlar seni de ebediyen yok edecek." diye cevap verdi. Sonra devam etti: "Aldığın o taş, bizzat Kara Hükümar Büyücü tarafından yapıldı ve onu dünyada bırakmak zorunda kaldı, kendisi yeraltında uyurken. Bu nesne kullanana en büyük savaş tutkusu ve gücü verir. Ve sen ona ait şeyi çaldın, bu yüzden uyanınca seni isteyecek." dedi. "Ben hiçbir şey çalmadım." dedi Pollux. Adam onayladı, "Yo, kendi gözünde çalmadın. Ama onun yanına verilen Bekçi'nin gözünde o Tydeus kendisinin dikkatini dağıtırken sen de gidip ona el koydun. Ölümlü beynin 'Peki beni neden o an öldürmedi?' diyecek, çünkü o kristal Kara Hükümdar'ın insanlarla oynamak istemesinden mi yoksa sadece kendisinin olmasını istediğinden mi bilinmez, eşyasının el koyulabilmesi için sadece sahibinin bırakması kuralını koydu. Ama bu Bekçisi için geçerli değildi, sana saldırıp öldürebilirdi ama sen Ares'in Gözü diye adlandırdığın cismi kendine siper edince onunla ruhsal bağlantısı koptu ve Tydeus'un bedenine hapsolup diğer insanlar gibi bırakmanı beklemek zorunda kaldı. Ve bıraktığında alıp seni öldürmeye geldiğinde başarısız oldu; yeğenin dikkatini kendine çekince kendi başına seni öldürme üzerine yaptığı, yani ruhunu da lanetlemeye çalıştığı, o büyü tamamlanamadı, bu yüzden sen almaya kalkınca onu zorlamış sayılmadın. Bu büyü çok karmaşıktır v bozulunca bir süre bilincini kaybetmesini sağlar." dedi. Ardından devam etti: "Vicdanının rahat etmemesi gerektiğinden, bunları sana anlatabilecek tek kişiydim." Fakat Lord onaylamıyordu, "Bilmeden aldım onu, ne olduğu hakkında hiçbir fikrim yoktu! dedi.

Vicdan gülümsedi. "İşte, inkar edeceğin için cezanı çekeceksin ya." dedi. Lord daha "Ne cezası-" diyemeden karanlık siluetler kollarını ona uzatıp gelmeye başladı, bu korkunç hortlaklar görenin kalbini dalartıyordu. Kral korkuyla kılıcını çekti ama bu kadar çok yaratığa karşı çıkamayacağını bildiğinden kaçmaya başladı.

Olağanca hızıyla koşarken arkasına bakmamaya özen gösteriyordu. Gelirken bu kadar uzun olduğunu fark etmediği yolu koşarak ona yıllarca gelen bir süreden sonra ormanı geçip kampa vardı. Arkasına baktığında hiçbir şey yoktu ve gün doğuyordu. Bu tuhaf olayı kendine sakladı ancak yola çıkmadan adamlarıyla oraya tekrar gitti, lakin kimse yoktu. Rüya görmüş olabileceğini düşündü ama imkansız gibi geliyordu.

En tez elden Artemnos'a vardığında onu beklediği gibi sevinçle karşılamadılar. Halkın önüne gidip, "Neden mutsuzsunuz Artemnos ahalisi?" diye sordu. Bir adam çıkıp, "Bu şeytanlıklara göz yumduğun için!" dedi. Sonra onu haklı gören fısıltılar yükseldi. "Büyü korkulacak bir şey değildir." dedi. "Siz korktuğunuzu inkar ediyorsunuz ama bu yüzden ona karşı çıkıyorsunuz. Söyleyin, Athena'nın bahşettiği ilmi neden kötülüyorsunuz?" dedi. Oradaki Mymirdonlar Lord'u destekledi. "Bunlar bize yakışmaz." dedi ilk konuşan orta boylu kısa siyah saçlı adam. "Söylesene, Cadı Medeia'yı tanıyor musun? Başına gelenleri bilmen gerekir!" dedi. Yine onu destekleyen sözler duyuldu ve Pollux cevap verdi. "Elbette biliyorum, ancak o aşkının umutsuluğuyla bir günah işledi ve bunun lanetiydi sonunu getiren." dedi. Çoğu kişi ona hak verdi. "Peki ya Kassandra cadısı? Ilion denen ahalinin üyeleri büyüyle uğraşıp bir gece vahşice katledilmedi mi?" dedi. "Onlar da başka birinin günahını üstlendiler dostlarım. Eğer bana yüce Athena söylemese ben de her konuda sizinle aynı görüşte değil miydim? Beni bu yüzden kral yapmadınız mı? Ve yararını da görmedik mi? Doğal Kalkan kuşatığ korumadı mı bizi? Mymirdon halkını bizzat Zeus baba bize acıyıp göndermedi mi? Bundan sonra güzünüzü kulağınızı kapatmayacaksınız! Bunu bilin, biz bu ilime kötü davranırsak cezalandırırız. Onlar da bizdendir ve bundan sonra kimse onlara 'Mymirdon' , 'Yeni gelen' gibi hitap etmeyecek. Mümkünse de 'kardeşim' diyecek çünkü aynı soya mensubuz. Şu an birlik olmalıyız ki ülkemiz ülke olabilsin."

Pollux'un sözleri üzerine herkes sustu. Sesi çok gür çıkmıştı ve insanların önünde savaş tanrısı kadar kudretli duruyordu. Konuşan adam öne çıkıp Mymirdon, ya da artık normal halka mensup dersek, birinin önüne geçti. "Kardeşini katlettim ancak istemeden oldu, amacım sadece onu korkutmaktı. Sana özürlerimi sunuyorum ve barışmak istiyorum. Suçluyum ve bir daha böyle bir olay yaşatmayacağımı kanıtlamak için ilmizi öğrenip dostlarımla birlikte Seleneliler'den ilk büyücü bölüğünü oluşturacağım." sonra adam Pollux'a baktı ve, "Özrünü kabul ediyorum fakat büyülerimi herhangi bir kötü yola sapmak için kullanırsan kelleni acımadan önüme alırım. Kardeşimin borcunu ödeyemezsin ama barışmamız ve Lordumuzu zora düşürmek istemediğimden kabul ediyorum." dedi. Pollux ona gülümsedi ve ayrıldı. Yunanlılar, özellikle Akha ırkına mensup olanlar büyüden nefret etmez korkardı ve korkusunun önüne geçmesinin en iyi yolu üzerine yürümekti. O adam gerçekten mahçup olmuştu ve Pollux'un istediği şeyi yaptı: İleride büyüye isyan etmektense büyüyü öğrenmeyi seçmişti. Böylece Seleneliler ilk ciddi sorunlarını barışa bağlamış olup birçok eski kavmin önüne geçmişti. Kral yeni devrin temelini atıyordu ve bunun için birlik, beraberlik gerekirdi.

Bir sonraki günse yine tuhaf bir şey gerçekleşti: Pollux kent kütüphanesinin arkalarında bir yerde bir parşömen buldu; lakin parşömende çok tuhaf formüller yazılıydı. Büyük ihtimalle kimyasal bir iksiri tarif ediyordu ancak ne olduğunu çözemedi, çok ileri düzeydeydi.

Bunu alıp şehirdeki bilimcilerden birine danıştı. Saçları ağarmış tıknaz adam parşömeni birçok kez inceledi ama formülde kesinlikle bir yanlış bulunduğunu söyledi. "Bu her ne iksiriyse ilfanıma ağır geliyor ve çözmem için üzerinde uzun süreli çalışmalar yapmam gerek; önemli bir şey tarif ettiği kesin ve çözmesi sıradan bilim adamları için zor." bunun üzerine Lord tüm ülkede kimyasal bilgilerin çözülmesi için çalışmalar yapılmasını emretti. Ne olduğunu bilmese de içinden gelen bir ses önemli olduğunu söylüyordu.

Birkaç hafta sakince geçti ve Artemnos ordusu toparlandı. Bu süre zarfında çoğu genç kafasını bilime vermişti ve muazzam bir gelişme vardı. Bu parşömen hem insanların onu çözecek kadar gelişip bununla övünmek için çalışmasına, hem de şimdiye kadarkilerin dediklerine göre kaslar ve beyne etki eden karışımlarla güçlü bir orduya yol açacaktı. Sonunda şifresini çözmeyi başardılar ancak denedikten sonra bir eksiği olduğuna kanaat getirdiler. "Bu zaten bilimin en ileri düzeyinde hazırlanmış ve bazen bilim bile yetersiz kalır." demişti bir adam. "Bu konuda çok gelişmiş değiliz ve başka kimyasal maddeler aracılığıyla çözmemiz mümkün olamaz." işte bu kısım çok kafa yoruyordu. Pollux da gününün büyük kısmını araştırmalar yaparak geçiriyor fakat sonuç alamıyordu.

Bir akşam evine döndüğü sırada bir muhafız koşarak kendisine ulaştı. "Sizi görmek isteyen bir adam var Lordum. Kim olduğunu bilmiyoruz ve yüzünü göremedik." Bunun üzerine Pollux, "Gelsin de kim olduğunu öğrenelim." dedi. Başını kapşonuyla örtmüş, turkuaz-yeşil bir kıyafet giymiş olan adam yanına geldiğinde sadece boyunun orta boy olduğunu görebiliyorlardı. "Sağolun." dedi adam. Muhafız başıyla selam verip ayrıldı. "Adım Aristodes." diye kendini tanıttı başını açan adam. "Büyücülerden biriyim ve burada olduğunuzu öğrenince bazı haberler getirdim, gizliliğimi bağışlayın, barış ihsan etmiş olsanız da böyle daha güvenli.

" Fazla uzatmadan konuya geleyim; kaçışımızdan bir süre sonra Hephaistus'un ateşinin bulunduğu sunağa doğru giderken bulduk kendimizi, bizi kendine çekiyordu. Gittiğimizdeyse bir an mavi parladığını gördük. Gerçekten çok güçlü bir enerjisi vardı ve bir süre onun sırlarını çözmeye çalıştık. Bir süre önce sizin bir formül için tüm ülkeden bilimciler topladığınızı öğrendik ve geçen günlerde önemli iksirin bir eksik dışında ne olduğunu kavradığınızı öğrendik. Bu ateş de tam bir simya aracısıydı ve sizin için önemli olan bu araştırmanızı kimyanın bittiği yerde simya ile çözebileceğinizi düşündük." Pollux düşünceli bir tavırla ona baktı. Sonra, "Bu simya dediğiniz şey de nedir?" diye sordu. "İleri bir ilimdir, bilimsel olaylarda çareniz tükenilse büyü yoluyla daha ileri bir düzeye geçersiniz." diye cevapladı.

Pollux ona tamamen güvende olduklarını söyleyip tanrı almağanınından bir parça getirmelerini söyleyip gönderdikten bir süre sonra Patroklos şehre geldi. Aceleci bir hali vardı ve en kısa zamanda Pollux'a konuyu açtı: "Canavar ordusu Mildor'a yaklaşıyor ve biz halen düzgün bir plan yapmadık. Burada yetişen büyücüleri göndermeyi planlıyorsun fakat yetersiz. Anlattığın o olayda yılanın bilinmeyen bir gücü vardı ki şahini alt etti, bizse kaç adam hangi özelliklere sahip, her şeyi göz önüne sunarak iş yapıyoruz. Kara El durumun farkında ve bir plan yapıyor, kalesine en iyi adamlarını gönderiyor. Fakat Utherilliler de bunu fark etmiş olmalı, iki farklı ülkedeki iki farklı şehre saldıracaklar ve iki kral da önlem almayacak veya birleşmeyecek, öyle mi? 500 kişi olsalar da ne oldukları bilinmiyor ve büyük bir bozguna uğrayıp birçok adamımızı ve en yakın sınır komşumuzun desteğini kaybedebiliriz!"

"Peki ya sen Patroklos? Sen ne yapardın? Kendini benim yerime koy, ülken tehlikede ve sen adamlarını umursamadan yabancı bir ülkeye destek gönderip duruyorsun ve eğer başarısız düşerlerse halkına karşı sorumluluğunu unutmuş bir kral olarak anılacaksın haklı bir halde!" diye çıkıştı Pollux olayı anlamamakta ısrar eden yeğenine. Oysa şöyle cevap verdi: "O zaman komutayı bana ver, küçük bir ordu kurayım ve kimse tahmin etmeden gizlice Akhilleupolis'ten yola çıkarak çatışmanın en kızıştığı anda arkalarından düşmanı bozguna uğratayım!" Pollux onun cesaretine hayran kalsa da hala küçük bir çocuk gibi olduğunu düşünüyordu.

"Ah, Patroklos! Ben canını feda etmene ve ne tecrübesi olduğu belirsiz bir ordu kurmana izin verdim diyelim, nasıl zamanında varacaksın?" Patroklos bunu düşünmüştü. "Ordum atlı süvarilerden oluşacak çünkü." dedi. "Bizlerden az kişiye bahşedilen bu yetenekle bir ordu kuracağız." Pollux yine hayrete düştü. "Sen...Gerçekten buna hazırsın ve savaşa gidip hanedanının adını göklere yazmak istiyorsun öyle mi? Gerçekten seninle gurur duyabileceğimi biliyordum ama bu uçukça bir fikir. Asla akla gelemez!" Yeğeni hiç bozulmadan, "Çalışmadıkça monotonlaşan ve önünde olan iki seçenekten başka bir şey olmadığını düşünen beyinler zaten başarısızlığa uğrar. Bazen bazı şeyleri şansa bırakmalıyız ki tutsun ve daha uygun bir zaman göremiyorum! Hatta İskeletleri de orduma katarım! Bize bu yola gitmemizi öğütleyen onlardı." Pollux bu planı düşünüp bir kusur aradı ama gerçketen harika bir çözümdü. Patroklos'un izah ettiği gibi şansa bağlıydı ve ona izin vermezse en büyük hakareti yapmış olacaktı kendi anlayışların göre;bir oğlanı savaştan uzakta, evde bırakmak.

"Öyle olsun." dedi yeğenini savaşa göndermeye karar vererek. "Ama zor duruma düşerseniz herhangi bir kahramanlık yapmaya çalışmayacak, zaferi erteleyip çekileceksin. Hem kendi iyiliğin, hem de ordunun heba olmaması için. Bu bir emirdir." Bunun üzerine yeğeni ona sarılıp, "Bana güvenmekle hata etmeyeceksin amca!" diye bağırdı. "Hemen Argo'ya dönüyorum." dedi. Ama gitmeden Pollux, "İskeletleri dahil etmeye kalkışma. Madem sancağımla gidiyorsun adamlarım gelmeyecek bir gücü boşuna bekleyip vakit kaybetmeyecek." dedi kendilerine düzgün bir yardım etmemekte kararlı o kadim varlıklar olmadan kazanabilmek için. Patroklos bozuldu ama, "Öyle olsun." deyip atına bindi. "Bu arada," dedi Pollux, "bir gemi mürettebatına pirinç pusulayı ver ve Akhilleupolis'in kuzeybatısına gelen kıyıya gönder."

Sonunda ateş tanrısına ait sönmeyen nimet bir dala tutuşmuş şekilde getirirdi. "Bakalım işe yarayacak mı?" dedi Pollux karışımın doğru kısmını hazırlattıran Pollux. "Dumanı yetecektir." dedi onu elinde tutan büyücü. Başını sallayıp onaylayarak iksiri eline aldı kral. Dumanı yükseldi ve turuncu iksirin bulunduğu şişeciğe girdi. Şaşkın gözler bakarken bu iksir kırmızı renge büründü. "İşte denediğimiz hiçbir maddenin sonuç vermediği bereket!" dedi bir adam. Sonra Pollux ilk olarak kendisi denedi. Bir yudum içti ve birden içine hiç bilmediği madde yayıldı. Aniden sanki zihni çözülüp gerçekten çalışmaya başladı ve bedenini oldukça dayanıklı hissetti. Ama bu yeterli değildi. Kendisinde oldukça güçlü bir savaş büyüsü vardı. Yaşlı beyaz hatırladı birden ama, "Onu çaldıysam eğer, çalan benim ve başkalarıne verirsem suçlu onlar değil sadece ben olacağım. Zaten suçluysam pek fark etmez." dedi kendi kendine ve onu yalnız bırakmalarını söyleyip kristali de iksire değdirdi. "İşte gerçekten simyayı ve büyüyü şimdi kullanıyorum." dedi içinden. Bir an omzunda bir ölüm hissi uyandı, başını zorlukla çevirip baktığında Vicdan bembeyaz eliyle onu tutuyordu. Ardından yok oldu, içinde onun sesi yankılandı: "Üzerine aldığın lanet hep senin üzerine çökecek olsa bile, bununla ondan kurtulmayı biraz daha zorlaştırdın." ...

Gecenin karanlığı her yere hakim olmuştu. Meydanda kimse kalmamıştı ve Argo bomboştu. Bu da istediği şeydi, amcasına bahsettiği o zehir, yani bilinmeyen güç aslında kendi ordusu değil hemen karşısında duran yaratıklardı ve amcası inkar etse de onlarsız kazanmak çok güçtü. Yanlarına doğru yürüdü...

Hamleler:

Kaynak Keşfi x6 - 6 Üretim (Telegonus)

Araştırmalar:

Simya - 8 Gelişim, 8 Üretim
Kimya - 5 Gelişim, 5 Üretim
Diplomasi - 3 Gelişim, 1 Üretim, 1 Askeri
Binicilik - 3 Askeri, 3 Üretim

Asker Üretimi:

Büyücü - 7 AP
Süvari x2 - 10 AP(Agenor)

Asker Yerleştirme:

Büyücü x1 Artemnos'a,
Süvari x1 Artemnos'a,
Savaşçı x2 Artemnos'a,
Mızrakçı x1 Artemnos'a.

Eklenti:Yeni iksiri DM'nin uygun göreceği kaç birim varsa hepsine veriyorum.

Zethos'un yanına x1 Büyücü,
Akhilleupolis istikametinden arkadan Patroklos, x1 Süvari ve kabul ederlerse İskeletler.

Dilek:Daha güçlü asker iksirlerine ekstra güç.(Savunma Puanı ağırlıklı)